Safet Isović. Sevdalinkas
Jedna stara, crno-bijela fotografija donosi niz uspomena i sjećanje na velikana sevdaha – Safeta Isovića. Njegova karijera i impresivna životna priča ostavile su veliki trag na sve koji su ga poznavali ili samo slušali.
Rođen je 8. januara 1936. godine u Bileći. Kao izbjeglica je, tokom Drugog svjetskog rata, napustio rodno mjesto i nastanio se u Banjoj Luci gdje je pohađao osnovnu školu “Šesta pučka škola”. Od 1955. godine, došavši na studij prava, pa do smrti, živio je u Sarajevu. Tokom studiranja često je sa prijateljima “pjevušio” u hodniku tokom odmora.
Sevdalinke je počeo javno izvoditi u UKUD-u “Slobodan Princip Seljo”, prošavši audiciju 1956., potom i na radiju i televiziji, a dvije godine kasnije snimio je svoj prvi singl s pjesmama “Sarajčice, hajdemo” i “Kad ja pođoh na Bembašu”.
Pobjeđivao je na najboljim muzičkim festivalima u bivšoj Jugoslaviji i dobitnik je niza najznačajnijih muzičkih nagrada. Vrijeme njegovog uspjeha počelo je solističkim koncertom u “Domu sindikata” u Beogradu 1963., a traje i danas, iako on više nije među nama, ali jeste u svojim pjesmama i našim srcima.
Brojne Isovićeve kolege saglasni su da je njegova interpretacija bila nenadmašna, da je njegov glas bio toliko moćan da bi mu pozavidjeli i čuveni svjetski operski tenori. Tako kažu i stihovi jedne od pjesama koje su mu posthumno napisane i posvećene: “Kad Sajo pjeva i slavuj zašuti…” A ne samo da ju je vrhunski pjevao, nego je u svakoj prilici govorio poučno o sevdalinci, ističući koliko je bitna za našu tradiciju i kulturu, koja je i Isoviću, kao i svim Bosancima i Hercegovcima, urođena.
Preminuo je 2. septembra 2007. godine u 72. godini života.